alter deneme

alter deneme

Tümünü Göster [6]

28424 #1  #28424
yaşça büyük hemcinsler tarafından kızlar tuvaletinde kıstırılmış bir hazırlık öğrencisi
beyin oğluna aşık olup onu diğer yalıdaki sosyete kıza kaptırmış bir hizmetçi kız
cihan harbini kaybetmiş kocaman bir ordu
öfkeli bir yalnız
iflas edince kafasına sıkan bir iş adamı
on yıl üst üste ilk turda elenen patinajcı
hepsiydi, hepsiydi bugün.
ve çok öfkeliydi.
(0)
28425 #2  #28425
mutlu olamıyorsan çirkinsindir.
mutluluk güzeller içindir.

hep denedin, hep yenildin. gene denedin, gene yenildin. daha iyi yenildin. ama yenildin.

her seferinde ayrı bir hüsran, ayrı bir başarısızlık. mutlu olamayacağın kesin, mutsuz edecek mecalin yok. köpekler gibi mutsuz olmaya mahkum edildiğini görüyor ve daha da öfkeleniyorsun.

mutlu olma denemeleri neden hep böyle elinde patlar insanın?
"mutluluğun için savaşmalısın, çaba göstermeden mutlu olamazsın" yalancının?

nefret ediyorum sizden sayın başkan, bir daha hiç karşılaşmayacağımız gerçeğinden, ya da başka başka kişilerin kollarında bir daha karşılaşma ihtimalimizden, hepsinden, hepsinden, hepsinden, nefret ediyorum.
(0)
28427 #3  #28427
hiçbir şey vazgeçilmek kadar öfkelendirmedi beni.
hiçbir şey zor zamanlarda en önemlim tarafından yalnız bırakılmak kadar yıkamadı ya da.

şarkıların en arabesk halleriyim bugün. her cephede kaybetmiş, her müsabakada yenilmiş, hayatı çamur içinde, ruhu incinmiş, kalbi parça pincik limelenmiş.
(0)
28428 #4  #28428
yağıyor ölüm gökten rüyamda,
yağmur sanıp kollarımı açtığımda,
ölmüyorum ruhumu satıyorum o haine,
o halde ben hain miyim? dürüst olduğum kadar.
sonra uyanıyorum ilk ışıkla,
gözlerim faltaşı gibi açık,
dürüst olmadığım gerçeğini saklıyor,
devam ediyorum, kendimi kandırarak yaşamaya.
(0)
31069 #5  #31069
0
kendimden bahsetmek istiyorum. sıradışı, mükemmel, gözlerin hep üzerinde olduğu insanlar vardır. bir köşeye çekilmiş, kimseyi yanında istemeyen yalnız insanlar vardır. çevresine kimse olmayınca rahatlayan insanlar, çevresi insanlarla dolu olduğunda rahatlayan insanlar vardır. ve ben varım. emin değilim var mıyım ama kendimi bu şekilde ifade edebilirim. o yüzden "ve ben varım.". bir gözlemci olarak beni diğerlerinden farklı kılan bir şey bulamayabilirsiniz. ama kendi içimde herkesten farklı özel biriyim.

beni, insanlığın içinde bitmeyen "ben özelim." yanılgısı vurdu. kendimi bundan alamıyorum. hayır siz normal olabilirsiniz. okulun en zeki öğrencisi normal olabilir. en zeki fizikçiler normal olabilir. ama ben hepinizden farklıyım.

herkesin zevk aldığı şeyler vardır. her insan bazı şeyleri yapmaktan zevk alır ve bunların devam etmesini temenni eder. elbette bazı şeylerin devam etmesini ben de istiyorum ama zevk almak? hayır bu ben oldum olalı bana dokunmayan bir efsane. insan niçin zevk alır ki?

tutkularım vardı. aslında hala var. sadece devam etmesini istediğim için var. yoksa bütün gün hiç bir şey yapmamak zorunda kalacağım. bütün gün oturmanın, tek bir kelime sarf etmemenin, ufacık bir düşünceye bile sahip olmamanın tadı benim için yapılabilecek en güzel şeylerin başında geliyor. çünkü hiç bir şey yapmamak beraberinde her şeyi yapabilme ihtimalini doğuruyor. saatlerce kitap okuduğum ve bundan zevk aldığım günleri hatırlıyorum. hala okurum ama o eski hazzı alamıyorum.

hala müzik dinlerim. çok fazla müzik dinliyorum ama artık bir alışkanlığın dışında herhangi bir anlamı yok. ne kitap okumanın ne müzik dinlemenin ne müzik yapmanın bana verdiği mutluluk uzun süredir yanıma yanaşmıyor. ne yapabilirim bu konuda, ben ölümlüyüm. intihar etmek yaratılışıma benliğime yanaşmıyor. ben de bitmesini bekliyorum.
(0)
31071 #6  #31071
1
bir şeylerden haz alamayan insanın zamanla benliğinin ortadan kaybolduğuna şahit oluyorum. benliğim kayboluyor ve git gide hissizleşiyorum. sigaramın ucuna dokundum geçenlerde, aslında yanlışlıkla koluma değdirdim dokundum sayılmaz. canım yandı. birkaç saniye geçtikten sonra varlığımın farkına vardım. ben vardım ve acı çekiyordum. bir insan haz alamıyorsa, artık hiçbir şey ona tat vermiyorsa, zevk aldığı hiç bir şey yoksa varlığını unutuyor. sigara ile yaptığım bu kaza kendimin farkına varabilmem için acı çekebileceğim fikrini doğurdu.

ama yaratılışım? benim hamurumda üşengeçlik, korkaklık ve hiçlik yatıyor. acıdan korkuyorum. kendimi kaybediyor oluşumun ağırlığı beni acıya sürüklüyor. o zaman karşımda iki seçenek var önceden karar verdiğim gibi bekleyeceğim ya da ufak acılar sayesinde kendimi tekrar bulacağım.

sanki zehirliyim ben ve sanki fikirlerim de zehirleniyor. ama çevresine düşündüklerini anlatamayan biri olarak zihnimde yaşadığım fırtına, bu fırtına belki benim özel olduğumu düşünmemi sağlayan şeydir, durmuyor. bu yüzden ne zehri dindirebilirim ne de berrak bir zihin ile düşünebilirim.

içimden hep geçirdiğim bir şey birinin bu fırtınayı durdurması ve bu ölümlüye yol göstermesi. ne gelen var ne giden. bunun da sorumlusu benim. kabuğum çok kalın dokunamazsınız bana. insan yine de düşünmüyor değil. kabuğumun altına gelecek ve beni çekip çıkarak biri gelsin. hiçbir şey yapmayarak beklemek bunun olma olasılığını düşürüyor. elimden gelen tek şey ise beklemek. düşük olasılıklar, gelmeyecek bir kurtarıcı ve beklemek.
(0)

Tümünü Göster [6]

Bu başlığa bir şeyler girmek için üye olabilirsiniz.

Son Yapılan Yorumlar: